Pamięć o Sybirakach wraca do Białegostoku. W mieście będą uroczystości

W Białymstoku nadchodzą dni, w których historia nie będzie tłem, lecz głównym głosem. W Muzeum Pamięci Sybiru zaplanowano spotkania, które mają przybliżyć losy ludzi wyrwanych z domów i wysłanych na wschód. Potem przyjdzie czas na oficjalne złożenie kwiatów pod trzema pomnikami. To nie jest tylko rocznicowy rytuał, lecz przypomnienie, że pamięć o deportacjach nadal ma w mieście swoje konkretne miejsca.

• W muzeum opowieść o zesłaniu dostanie ludzki wymiar
• Trzy pomniki, trzy godziny i jedno wspomnienie
• Rocznica przypomina dwie deportacje, które odcisnęły piętno

W muzeum opowieść o zesłaniu dostanie ludzki wymiar

Najbliższy weekend w Muzeum Pamięci Sybiru ma dwa różne rytmy. Jedna propozycja to oprowadzanie kuratorskie po wystawie stałej, druga — warsztaty edukacyjne połączone ze zwiedzaniem wystawy czasowej „Art of Remembrance – Sztuka Pamięci”. Obie formy prowadzą do tego samego celu: pozwalają spojrzeć na deportacje nie przez statystyki, ale przez losy konkretnych rodzin, przedmiotów i śladów po utraconym życiu.

Darmowe bilety wydaje kasa MPS. To dobra wiadomość dla tych, którzy chcą wejść głębiej w temat, a nie poprzestawać na samej rocznicowej informacji.

Trzy pomniki, trzy godziny i jedno wspomnienie

W poniedziałek oficjalne obchody przeniosą się pod trzy miejsca pamięci w Białymstoku. W imieniu białostoczan zostaną tam złożone kwiaty:

– o godz. 11.00 – pod Pomnikiem-Grobem Nieznanego Sybiraka przy kościele pw. Ducha Świętego przy ul. Sybiraków 2,
– o godz. 11.20 – pod Pomnikiem Znakiem Pamięci Polskiej Golgoty Wschodu przy ul. R. Traugutta,
– o godz. 11.40 – pod Pomnikiem Upamiętniającym Bohaterskie Matki Sybiraczki, na placu przed Muzeum Pamięci Sybiru przy ul. Węglowej 1.

– Chcemy uhonorować pamięć ofiar tych ostatnich wywózek, ale także wszystkich deportowanych obywateli polskich – powiedział Tadeusz Truskolaski.
– Pamiętamy o wszystkich.

Prezydent przypomniał, że pamięć obejmuje zarówno tych, którzy zginęli z wycieńczenia i chorób w Rosji Sowieckiej, jak i osoby zamordowane w łagrach, obozach oraz więzieniach. Nie mniej ważni są ci, którym udało się wrócić. Ich powroty też są częścią tej historii, choć często mniej widoczną niż sama tragedia zesłania.

Powiązany artykuł

Pamięć o deportacjach wraca do Białegostoku. Ruszył ważny cykl obchodów

Rocznica przypomina dwie deportacje, które odcisnęły piętno

Czerwiec w tym kalendarzu pamięci nie jest przypadkowy. W 1940 i 1941 roku doszło do trzeciej oraz czwartej deportacji polskich obywateli na Sybir i do Kazachstanu. W czerwcu 1940 roku wywózki objęły przede wszystkim tak zwanych bieżeńców, czyli ludzi, którzy wcześniej uciekli spod niemieckiej okupacji. W większości byli to Żydzi, a historycy oceniają, że zesłano około 80 tysięcy osób.

Ostatnia deportacja ruszyła w przeddzień wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej, 20 czerwca 1941 roku. Jej celem były głównie rodziny wcześniej wywiezionych. Chaos wojenny sprawił, że liczby do dziś nie są pewne — pojawiają się szacunki mówiące o 32 tysiącach, ale też o nawet 51 tysiącach osób. Właśnie dlatego rocznicowe spotkania w Białymstoku nie są tylko formalnym gestem. To próba przypomnienia, że za każdym takim wywozem stały konkretne nazwiska, domy i przerwane biografie.

na podstawie: UM Białystok.